De Keltische Maankalender in het Zonnejaar

een interpretatie door

Ko Lankester

296 Blz., ISBN 90 74358 06 3     
Uitgeverij de Ring, 1994     


Vanaf de prehistorie heeft de maan de mensheid gefascineerd. In vrijwel alle oude culturen bepaalden maankalenders de meest geschikte momenten om te zaaien, te oogsten, te trouwen of feest te vieren. De jaarcyclus van de natuur werd bijna overal verbonden met een cyclus van beurtelings twaalf en dertien manen, die min of meer gelijkliep met het zonnejaar. Religieuze feesten en rituelen waren niet aan vaste momenten in het zonnejaar gekoppeld, maar hadden een plaats in de maankalenders. De Keltische Maankalender in het Zonnejaar beschrijft de verschillende maankalenders die erin het verleden zijn geweest en gaat met name in op de Keltische kalender en de rijkdom aan verhalen, folklore en gebruiken die er in het verleden rond elke maan bestonden. Ko Lankester (1947) reconstrueert de magische wereld vam de voorchristelijke beschavingen, waarin de natuur een weerspiegeling was van de machtige en mysterieuze godenwereld. Hij koppelt daarbij een grote kennis van zaken aan persoonlijke betrokkenheid. Samen met zijn vrouw Joke die het hoofdstuk over het maken van wijnen brood schreef, leidt hij een groep waarin de traditionele heidense zaai- en oogstfeesten en de volle manen worden gevierd.
Een diepgaande studie naar de grondslagen van de Wicca, ook wel genaamd Moderne Hekserij, resulteerde in een serie artikelen die onder de titel "The Roots of Modern Witchcraft" in de jaren 1988-1991 in het blad Wiccan Rede zijn gepubliceerd. Bij het vieren van de maanfeesten ontstond de behoefte meer te weten te komen over traditionele maanvieringen. De meeste boeken die er de afgelopen jaren op dit gebied zijn verschenen schieten in vele opzichten tekort, zoals de schrijver aan de hand van duidelijke voorbeelden uiteen zet. De laatste jaren voelen steeds meer mensen zich aangetrokken tot wat wel de Oude Religie wordt genoemd en vele tientallen boeken zijn inmiddels verschenen over de traditionele jaarfeesten, maar over de maankalender en het verband met het Keltische bomenalfabet is nog niet eerder een zo diepgaande studie als deze verschenen. Wetenschappelijk verantwoord en tegelijk zeer boeiend en gemakkelijk leesbaar geschreven is dit boek een aanrader voor iedereen die belangstelling voor de wortels van onze beschaving heeft.


(Bovenstaande tekst komt van de achterkant van het boek)     



Terug naar de vorige pagina